Widor: Mon orgue, c'est mon orchestre
 Widor, Charles-Marie
LEVEN
1845 Geboren in Lyon
1869 (-1933) Opvolger van Lefébure-Wély als organist van de Saint-Sulpice te Parijs.
1891 (-1896) Leider van de orgelklasse aan het Parijse conservatorium.
1896 (-1905) Leider van de compositieklasse aan het Parijse conservatorium.
1937 Overleden in Parijs.
Frans organist, componist en pedagoog, studeerde te Lyon, waar hij al zeer jong organist was.
Daarna nam hij les bij Fétis (compositie) en Lemmens (orgel) in Brussel.
Docent aan het Parijse conservatorium, waar hij o.a. Ch. Tournemire,
L. Vierne en M. Dupré onder zijn leerlingen telde.
Widor is de schepper van de vierdelige orgelsymfonie (waarvan hij er tien componeerde), waarbij hij zowel de traditie van
Lemmens als die van César Franck op persoonlijke wijze continueerde.
Bekend werd de toccata uit de 5de orgelsymfonie.
Door de rijke en contrastvolle registraties wilde hij aantonen dat het orgel in dat opzicht evenwaardig was aan het orkest.
Met Albert Schweitzer, die bij hem onderricht volgde, bezorgde hij een uitgave van Bachs orgeloeuvre.
WERK
1904 'Technique de l’orchestre moderne' (geschrift; supplement op Berlioz’ 'Traité d’instrumentation').
1923 'Initiation musicale' (geschrift).
1929 'L’orgue moderne' (geschrift).
Dupré Fétis
Lemmens Schweitzer
Tournemire
Vierne
|
