De gebroeders Hendrik en Willem Andriessen

Andriessen, Hendrik

Hij was organist van de kathedraal te Utrecht (in welke hoedanigheid hij bekend werd als improvisator), docent aan het conservatorium te Amsterdam (1926–1954) en aan het Instituut voor Katholieke Kerkmuziek te Utrecht (1930–1949), directeur van het conservatorium te Utrecht (1937–1949) en van het Koninklijk Conservatorium te 's-Gravenhage (1949–1957), alsmede buitengewoon hoogleraar in de muziekwetenschap aan de Katholieke Universiteit te Nijmegen (1952–1962). Zijn werk heeft vooral voor de Nederlandse rooms-katholieke kerkmuziek grote vernieuwende betekenis gehad, omdat het in tegenstelling tot zijn voorgangers in een op de Franse muziek georiënteerd, eenvoudig, objectiverend, verwijd modaal idioom was geschreven. Zijn bewonderende vriendschap met Diepenbrock was hem hierin mede tot gids. Deze eigenschappen gelden evenzeer voor zijn wereldlijke oeuvre.

WERK

Orkest: 4 symfonieën (1930; 1937; 1946; 1954); Variaties en fuga op een thema van Johann Kuhnau (1935; strijkork.); Concerto (1950; orgel en ork.); Symphonische etude (1952). 

Instrumentaal: Sinfonia (1939; orgel); Quartetto in stile antico (1957; strijkkwartet).

Opera: Philomela (J. Engelman, 1950); De spiegel van Venetië (H. Wagenaar-Nolthenius, 1964).

Koor: Missa in honorem Sacratissimi Cordis (1919; m. orgel); Missa diatonica (1935); Magnificat (1936; m. orgel); Missa solemnis (1946; m. orgel); Te-Deum (1968; m. ork.). – Liederen: Magna res est amor (1919); Miroir de peine (1923); Trois pastorales (A. Rimbaud, 1935).

Geschriften: César Franck (1941); Over muziek (1950; 21955); Muziek en muzikaliteit (1955).

Andriessen, Willem

Nederlands componist en pianist, broer van Hendrik.